Η πενταμελής σειρά ντοκιμαντέρ «Magic City: An American Fantasy» περιλαμβάνει ονόματα όπως τον Shaquille O’Neal, τους ράπερ T.I., Killer Mike και Drake, καθώς και τον παραγωγό/συνθέτη Jermaine Dupri, μεταξύ άλλων γνωστών ονομάτων.

Ο Drake και ο Dupri είναι, επίσης, οι παραγωγοί του έργου.

Ο δημιουργός της σειράς, Cole Brown, σκέφτηκε την ιδέα ενώ συνεργαζόταν με τον Dupri στο βιβλίο του παραγωγού και άκουγε τις τόσες πολλές ιστορίες που είχε για το Magic City.

«Αυτό το μικρό κλαμπ στην Ατλάντα είναι ανοιχτό εδώ και 40 χρόνια»

«Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα γινόταν ντοκιμαντέρ», είπε ο Dupri στο CNN. «Είναι κάτι για το οποίο μιλάω πολύ συχνά, γιατί είναι η πραγματική μου ζωή».

Στη σειρά παραδέχεται ότι πήγαινε στο Magic City κάθε Δευτέρα και η πρώην κοπέλα του, η τραγουδίστρια Janet Jackson, απαιτούσε να πάει μαζί του.

Αυτού του είδους οι ιστορίες κέντρισαν το ενδιαφέρον του Brown, ενός συγγραφέα που αναγνωρίζει μια συναρπαστική αφήγηση στο θέμα.

«Ζω στη Νέα Υόρκη και το Studio 54 εξακολουθεί να είναι θρυλικό. Το Studio 54 ήταν ανοιχτό για περίπου τρία με πέντε χρόνια. Και σκεφτόμουν, ποιο είναι το δικό μας Studio 54;», είπε ο Μπράουν στο CNN. «Σκέφτηκα, μισό λεπτό. Αυτό το μικρό κλαμπ στην Ατλάντα είναι ανοιχτό εδώ και 40 χρόνια. Και βρίσκεται στην κορυφή της επιτυχίας του εδώ και 40 χρόνια».

Με άλλα λόγια, αν οι στριπτιζέζ στο Magic City ξεχώριζαν τη μουσική σου, ήταν πιθανό να γίνει επιτυχία

Η μουσική στο Magic City έπαιξε ρόλο

Το Magic City ιδρύθηκε το 1985 από τον Michael «Mr. Magic» Barney, ο οποίος εξακολουθεί να είναι ο ιδιοκτήτης του. Όσοι παρακολουθήσουν την εκπομπή θα μάθουν ότι δεν γνώρισε αμέσως επιτυχία.

Ο Barney αγωνίστηκε για μερικά χρόνια και βρήκε βοήθεια όταν ο μπασκετμπολίστας των Atlanta Hawks, Dominique Wilkins, άρχισε να φέρνει μερικούς από τους συμπαίκτες του.

Ο Wilkins αστειεύεται στη σειρά ντοκιμαντέρ ότι το κλαμπ έγινε ο «έκτος παίκτης» της ομάδας των Hawks. Έφερνε παίκτες από αντίπαλες ομάδες για να διασκεδάσουν στο Magic City, με στόχο να τους εξαντλήσει πριν παίξουν με την ομάδα του.

Η δυνατότητα των χορευτριών να είναι νόμιμα εντελώς γυμνές στην Ατλάντα βοήθησε να προσελκύσει τα πλήθη. Η μουσική στο Magic City επίσης έπαιξε ρόλο.

Ήταν τόσο σημαντικό στοιχείο που πολλοί πιστώνουν στο κλαμπ τη συμβολή του στην ανάδειξη του νότιου χιπ χοπ. Προσέλκυσε πολλούς από τους καλλιτέχνες που θα γίνονταν σούπερ σταρ και λειτούργησε ως πεδίο δοκιμών για τα τραγούδια τους.

Με άλλα λόγια, αν οι στριπτιζέζ στο Magic City ξεχώριζαν τη μουσική σου, ήταν πιθανό να γίνει επιτυχία.

«Και αυτά τα κορίτσια, που είναι από τις πιο επιτυχημένες, ανεξάρτητες και δυνατές γυναίκες που έχω δει ποτέ, δεν είναι αυτές που νόμιζα»

Η κουλτούρα του δρόμου

Ο Cole Brown είπε ότι ελπίζει η σειρά του να αμφισβητήσει κάποιες από τις αντιλήψεις που μπορεί να έχουν οι άνθρωποι για το δημοφιλές στέκι της Ατλάντα.

«Ίσως έρθετε να δείτε αυτό το ντοκιμαντέρ και μετά φύγετε λέγοντας, ξέρεις κάτι, δεν είναι αυτό που νόμιζα, αυτός ο επιχειρηματίας δεν είναι αυτός που νόμιζα», είπε ο Brown. «Και αυτά τα κορίτσια, που είναι από τις πιο επιτυχημένες, ανεξάρτητες και δυνατές γυναίκες που έχω δει ποτέ, δεν είναι αυτές που νόμιζα. Αυτή η πόλη δεν είναι αυτή που νόμιζα. Αν οι προσδοκίες σας αμφισβητηθούν, τότε πέτυχα».

Ο Dupri είπε ότι επιθυμεί ο κόσμος να «καταλάβει ότι αυτή είναι η κουλτούρα μας».

«Όταν μιλάμε για την Ατλάντα, οι περισσότεροι άνθρωποι αναφέρονται στο πολιτικό υπόβαθρο, στον δήμαρχο Μέιναρντ Τζάκσον, στον πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ, στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ και σε όλα αυτά τα άλλα πράγματα», είπε.

«Αλλά έχουμε και μια κουλτούρα του δρόμου, μια πραγματική κουλτούρα στην πόλη και αυτό είναι μέρος αυτής της κουλτούρας. Θέλω οι άνθρωποι να το αποδεχτούν και να σταματήσουν να συμπεριφέρονται σαν να είναι κάτι που εξευτελίζει τις γυναίκες. Είναι κι ένας τρόπος ζωής σε αυτή τη γη».

*Με στοιχεία από cnn.com | Αρχική Φωτό: Μια σκηνή από το «Magic City: An American Fantasy» (Starz)

Σε κοιτάει, γελάει με τα αστεία σου, σε παίρνει τηλέφωνο για να σου πει τα νέα της (ή του), ζητάει τη γνώμη σου για ραντεβού με κάποιον άλλον και σε αποκαλεί… «φίλο/η»! Αν αυτό σου ακούγεται οικείο, τότε καλώς ήρθες στο Friendzone — μια περιοχή που είναι άβολη, μπερδεμένη και συχνά επώδυνη.

Είναι το friendzone αδιέξοδο;

Υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις χωρίς να καταστρέψεις τη σχέση σας — ή την αυτοεκτίμησή σου; Η απάντηση είναι ναι. Αλλά όχι με κόλπα και χειρισμούς. Με αυθεντικότητα, επίγνωση και, κυρίως, αυτοσεβασμό.

Πριν κάνεις οποιαδήποτε κίνηση, χρειάζεται να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Τι πραγματικά νιώθεις; Θες σχέση ή απλώς σε ελκύει το απρόσιτο; Πιστεύεις ότι υπάρχει χημεία ή ελπίζεις ότι θα «ξυπνήσει» κάποια στιγμή;

Αναγνώρισε ότι βρίσκεσαι στη friendzone — όχι γιατί κάτι πήγε στραβά, αλλά γιατί το άλλο άτομο πιθανώς δεν έχει δει (ακόμα) σε εσένα κάποιον ερωτικό σύντροφο. Αυτό δεν σε μειώνει. Δεν είναι απόρριψη της αξίας σου, είναι απλά ένδειξη της οπτικής του άλλου.

Επαναπροσδιόρισε το ρόλο σου

Μπορεί να του/της δίνεις χρόνο, στήριξη, ενδιαφέρον — όλα αυτά που προσφέρει ένας σύντροφος — με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα στο ανταποδώσει ερωτικά. Αυτό είναι παγίδα.

Αν φέρεσαι σαν να έχεις ήδη μια σχέση, το άλλο άτομο δεν έχει λόγο να δει τα πράγματα διαφορετικά. Ο δρόμος για να αλλάξει κάτι ξεκινά όταν επανατοποθετηθείς. Μην προσφέρεις κάτι που δεν θα σου επιστραφεί. Όχι από τιμωρία, αλλά από σεβασμό στον εαυτό σου.

Αν θες να περάσεις από το «φίλος» στο «πιθανός σύντροφος», χρειάζεται να υπάρξει μια αλλαγή δυναμικής. Αυτό δεν σημαίνει να γίνεις απόμακρος ή σκληρός, αλλά να εκφράσεις πιο ξεκάθαρα την προσωπικότητα, την φλέρτι πλευρά σου, την ανεξαρτησία σου.

Μην είσαι διαθέσιμος/η κάθε ώρα και στιγμή. Ξεκίνα να δημιουργείς χώρο. Πέρνα χρόνο με άλλους ανθρώπους, φλέρταρε, θύμισε και στο άλλο άτομο αλλά και στον εαυτό σου ότι δεν εξαρτάσαι από κανέναν.

Κάνε ξεκάθαρες τις προθέσεις σου

Αργά ή γρήγορα, θα έρθει η στιγμή που πρέπει να μιλήσεις. Να είσαι ξεκάθαρος/η αλλά ευγενικός/ή. Πες την αλήθεια σου χωρίς πίεση ή δραματισμούς. Ένα παράδειγμα:

«Ξέρω πως έχουμε χτίσει μια δυνατή φιλία, αλλά μέσα μου νιώθω πως θέλω κάτι παραπάνω. Αν δεν το βλέπεις έτσι, θα το σεβαστώ απόλυτα. Απλώς δεν μπορώ άλλο να προσποιούμαι πως δεν συμβαίνει κάτι μέσα μου.»

Αυτό απαιτεί θάρρος. Αλλά και το να μείνεις για πάντα εγκλωβισμένος/η στο «σχεδόν», πονάει περισσότερο.

Αν η απάντηση είναι αρνητική, φύγε με αξιοπρέπεια

Μπορεί η απάντηση να είναι «σε βλέπω μόνο φιλικά». Εκεί, έχεις δύο επιλογές:

• Να μείνεις, αλλά να επανεξετάσεις τους όρους της φιλίας, γιατί δεν είναι υγιές να βασανίζεσαι βλέποντας κάποιον που θες με άλλους.
• Να απομακρυνθείς, να θεραπεύσεις την πληγή και να δημιουργήσεις χώρο για νέους ανθρώπους που θα σε δουν από την αρχή όπως σου αξίζει.

Δεν χρειάζεται να κατηγορήσεις τον άλλον. Αλλά μην κατηγορήσεις και τον εαυτό σου.

Αν είναι θετική, μην βιαστείς

Η μετάβαση από τη φιλία στον έρωτα είναι λεπτή και απαιτεί προσοχή, χτίσιμο εμπιστοσύνης και ισορροπία. Άσε τα πράγματα να εξελιχθούν φυσικά.

* Πηγή: Vita