Ο Στιβ Γουίτκοφ απέδωσε τα εύσημα στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τον τρόπο με τον οποίο προώθησε την κατάπαυση του πυρός και την υπογραφή συμφωνίας ανάμεσα στο Ισραήλ τις παλαιστινιακές οργανώσεις, ενώ προσπάθησε να ευχαριστήσει και τον Μπενιαμίν Νετανιάχου κατά την ομιλία του στην κεντρική πλατεία του Τελ Αβίβ το βράδυ του Σαββάτου.

«Όλοι μας οφείλουμε ένα βαθύ χρέος ευγνωμοσύνης στον πρόεδρο Τραμπ» δήλωσε ο ειδικός απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ για τη Μέση Ανατολή, συμπληρώνοντας ότι «Στις πιο δύσκολες στιγμές, αρνήθηκε να δεχθεί ότι η ειρήνη στη Μέση Ανατολή είναι άπιαστη. Κατάφερε να ενώσει έθνη που χωρίζονταν για γενιές από συγκρούσεις και μας έδειξε ότι η κοινή ειρήνη είναι πιο ισχυρή από τον κοινό πόνο. Μακάρι να ήταν σήμερα εδώ, θα το αγαπούσε όλο αυτό».

Μάταια προσπάθησε και ο Κούσνερ να συγχαρεί τον Νετανιάχου, για να ακολουθήσουν νέες αποδοκιμασίες

Στην συνέχεια και ο Τζέρεντ Κούσνερ πήρε τον λόγο και προσπάθησε και αυτός να ευχαριστήσει τον πρωθυπουργό του Ισραήλ για να ακουστούν ακόμα περισσότερες αποδοκιμασίες από το κοινό. Ακόμη ευχαρίστησε τον ηγέτη της Αιγύπτου Αλ Σίσι και τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για τις δικές τους προσπάθειες για την εξεύρεση λύσης.

Πρόσθεσε πως  «Καθένας και καθεμιά από εσάς κουβάλησε το ηθικό βάρος αυτού του έθνους. Το θάρρος σας συγκίνησε ολόκληρο τον κόσμο και με άγγιξε με τρόπους που δεν έχω νιώσει ποτέ ξανά στη ζωή μου».

Ο Τζάρεντ Κούσνερ συνέχισε λέγοντας ότι «Επιστρέφετε στο σπίτι. Τα πρόσωπά σας, τα ονόματά σας, οι ιστορίες σας ζουν σε κάθε καρδιά που βρίσκεται εδώ απόψε και στη δική μου, από τότε που ανέλαβα αυτή την αποστολή. Η αντοχή σας, η πίστη σας, η θέλησή σας για ζωή είναι σύμβολα του ανθρώπινου πνεύματος που δεν μπορεί ποτέ να σπάσει».

Καταλήγοντας, σημείωσε: «Και τώρα, καθώς επιστρέφετε στην αγκαλιά των οικογενειών και του έθνους σας, να ξέρετε ότι όλο το Ισραήλ και ολόκληρος ο κόσμος είναι έτοιμοι να σας υποδεχθούν με ανοιχτές αγκάλες και απέραντη αγάπη».

Η Ιβάνκα Τραμπ συνεχάρη τις οικογένειες των ομήρων για τη στάση τους

Η Ιβάνκα Τραμπ, θέλησε να τιμήσει τις οικογένειες των ομήρων για τη δύναμή τους, λέγοντας ότι «απόψε, καθώς βρισκόμαστε εδώ μαζί στο Τελ Αβίβ, τιμάμε τη δύναμη κάθε οικογένειας που περιμένει, προσεύχεται και πιστεύει».

«Είμαι γεμάτη θαυμασμό για τη δύναμη και την πεποίθησή τους, παρά τα δεινά που υφίστανται». Η επιστροφή των ομήρων είναι «θρίαμβος της πίστης, του θάρρους και της κοινής μας ανθρωπιάς» προσθέτοντας εκ μέρους του Ντόναλντ Τραμπ ότι «Σας βλέπει, σας ακούει, στέκεται πάντα στο πλευρό σας».

Σε εξέλιξη είναι οι έρευνες για τις συνθήκες του θανάτου του 5χρονου παιδιού που βρέθηκε νεκρό σε πισίνα ξενοδοχείου στη Σαντορίνη.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, το παιδί ήταν μέλος οικογένειας Ινδών, που έκαναν διακοπές στο ξενοδοχείο ως μέλη τουριστικού γκρουπ.

Ο 33χρονος πατέρας βούτηξε στην πισίνα για να κολυμπήσει και όταν βγήκε δεν έβλεπε το παιδί. Οι παριστάμενοι άρχισαν να ψάχνουν τον 5χρονο, ώσπου εντοπίστηκε μέσα στο νερό χωρίς τις αισθήσεις του.

Έβγαλαν το παιδί έξω από το νερό και με τη βοήθεια του προσωπικού του ξενοδοχείου έγιναν προσπάθειες ανάνηψης. Στη συνέχεια το παιδί διακομίστηκε στο νοσοκομείο Σαντορίνης, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Τρεις συλλήψεις
Για το περιστατικό κλήθηκε η αστυνομία, η οποία προχώρησε στη σύλληψη του 38χρονου διευθυντή του ξενοδοχείου και του 37χρονου υπευθύνου της πισίνας και πιστοποιημένου ναυαγοσώστη. Ο ναυαγοσώστης, την ώρα της τραγωδίας βρισκόταν στη δεύτερη πισίνα του ξενοδοχείου. Επίσης, συνελήφθη ο πατέρας του παιδιού.

Ο διευθυντής του ξενοδοχείου και ο ναυαγοσώστης είναι αντιμέτωποι με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Ο 33χρονος πατέρας του 5χρονου κατηγορείται για έκθεση ανηλίκου. Και οι τρεις τους αναμένεται να οδηγηθούν στον εισαγγελέα Νάξου.

«Εξετάζονται όλα τα ενδεχόμενα»
Μιλώντας στην ΕΡΤ για το τραγικό αυτό περιστατικό, ο δήμαρχος Σαντορίνης, Νίκος Ζώρζος, είπε ότι οι προδιαγραφές της πισίνας δεν απαιτούσαν την παρουσία ναυαγοσώστη.

«Αυτό το λέω με την επιφύλαξη που μπορεί να έχει κάποιος όταν λαμβάνει μια είδηση για ένα τέτοιο γεγονός», είπε.

Και πρόσθεσε ότι «η Αστυνομική Υποδιεύθυνση εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα».

Ο δήμαρχος Σαντορίνης επιβεβαίωσε επίσης ότι στο ξενοδοχείο υπήρχε απινιδωτής, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε άμεσα, ενώ δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες πριν το παιδί διακομιστεί στο Νοσοκομείο Θήρας.

«Παρά το γεγονός ότι από ό,τι φαινόταν τα πράγματα ήταν δύσκολα, οι γιατροί συνέχισαν την προσπάθεια, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσαν να το κρατήσουν στη ζωή», είπε ο δήμαρχος του νησιού.

Ασύλληπτος παραμένει ο δράστης της διπλής δολοφονίας σε κάμπινγκ στη Φοινικούντα, με τις Αρχές να συνεχίζουν τις έρευνες προκειμένου να συνθέσουν το παζλ της υπόθεσης.

Τα λάθη του δράστη φαίνεται πως οδηγούν τις Αρχές όλο και πιο κοντά στη σύλληψή του, σύμφωνα με το Mega. Ειδικότερα, χρησιμοποίησε το δικό του μηχανάκι, διανύοντας 440 χλμ. από τη Φοινικούντα στην Αθήνα και περνώντας από δεκάδες κάμερες που τον έχουν καταγράψει και εκτέλεσε τα θύματα μπροστά στα μάτια του ανιψιού του ιδιοκτήτη του κάμπινγκ.

Το δρομολόγιο μέχρι την Αθήνα
Οι ερευνητές επικεντρώνονται στη διαδρομή διαφυγής του δράστη, ο οποίος εγκατέλειψε το κάμπινγκ με σκούτερ. Υπάρχουν ενδείξεις ότι κινήθηκε μέχρι και την Αθήνα, με τις Αρχές να επιχειρούν να εντοπίσουν τόσο τον ίδιο όσο και το όχημα.

Οι αναλυτές του Ανθρωποκτονιών κατάφεραν να αποκρυπτογραφήσουν το δρομολόγιο και ξέρουν ότι φεύγοντας από τη Φοινικούντα το βράδυ της περασμένης Κυριακής πέρασε από Κυπαρισσία, Πύργο, Πάτρα, Κόρινθο, μέχρι να φτάσει στην Αθήνα.

Οι Αρχές προσπαθούν να δουν το σημείο στο οποίο άφησε το σκούτερ, πιστεύοντας ότι αν καταφέρουν να εντοπίσουν το δίκυκλο, θα φτάσουν και στην ταυτότητα του δράστη.

Η διαθήκη του ιδιοκτήτη
Στο επίκεντρο των ερευνών βρίσκεται ο 68χρονος ιδιοκτήτης του κάμπινγκ, ο οποίος είχε αλλάξει τη διαθήκη του μόλις τρεις ημέρες πριν από τη δολοφονία του, ένα στοιχείο που φαίνεται να εντείνει το μυστήριο.

Οι Αρχές εξετάζουν προσεκτικά και μία παλαιότερη διαθήκη του ίδιου άνδρα, συνταγμένη περίπου έναν χρόνο πριν, προκειμένου να διαπιστώσουν αν οι πρόσφατες αλλαγές μπορεί να συνδέονται με το κίνητρο του εγκλήματος.

Το σχέδιο 20 σημείων της κυβέρνησης Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα, το οποίο δημοσιεύθηκε τον περασμένο μήνα, μόλις ξεκίνησε να εφαρμόζεται αλλά το μέλλον προβλέπεται δύσκολο, καθώς μια σειρά από λεπτομέρειες παραμένουν ανοιχτές.

Βρισκόμαστε στη δεύτερη μόλις ημέρα εφαρμογής της κατάπαυσης του πυρός και περίπου μισό εκατομμύρια Παλαιστίνιοι επιστρέφουν στα κατεστραμμένα σπίτια τους προς τον βορρά και οι εικόνες της ισοπεδωμένης από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς Γάζας κάνουν τον γύρο του κόσμου.

Τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας αναμένεται να στραφούν τις επόμενες ημέρες στην απελευθέρωση των ομήρων και των κρατουμένων, με το Ισραήλ και τη Χαμάς να προετοιμάζονται με πυρετώδεις ρυθμούς, εν όψει της Δευτέρας. Ωστόσο, κανείς δεν είναι βέβαιος ότι η ειρήνη θα είναι μόνιμη στη Γάζα, εξ’ αιτίας των διαφωνιών που υπάρχουν μεταξύ των δύο πλευρών για τα επόμενα βήματα. Ακολουθούν τα βασικά σημεία που αναμένεται να είναι πιο δύσκολο να επιλυθούν.

Τα βασικά σημεία αντιπαράθεσης στο σχέδιο 20 σημείων για τη Γάζα

Αφοπλισμός: Το σχέδιο Τραμπ καλεί τη Χαμάς να “δεσμευτεί για την ειρηνική συνύπαρξη” με το Ισραήλ και να καταθέσει τα όπλα της. Τα μέλη της Χαμάς που θα συμμορφωθούν θα λάβουν αμνηστία σύμφωνα με το σχέδιο. Όμως ο αφοπλισμός είναι εδώ και καιρό κόκκινη γραμμή για την Χαμάς, όπως σημειώνει το CNN.

Ο αφοπλισμός είναι “εκτός συζήτησης”, δήλωσε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο ηγετικό στέλεχος του παλαιστινιακού ισλαμιστικού κινήματος. “Η προτεινόμενη παράδοση των όπλων είναι εκτός συζήτησης και δεν είναι διαπραγματεύσιμη”, δήλωσε το ηγετικό στέλεχος που ζήτησε να μην κατονομαστεί.

Διακυβέρνηση μετά τον πόλεμο: Το σχέδιο καλεί επίσης στη δημιουργία μιας προσωρινής μεταβατικής κυβέρνησης στη Γάζα, αποτελούμενης από μια “τεχνοκρατική, απολιτική Παλαιστινιακή επιτροπή” με “καταρτισμένους Παλαιστίνιους και διεθνείς ειδικούς”, η οποία θα επιβλέπεται από “έναν νέο διεθνή μεταβατικό φορέα” που θα ονομάζεται “Συμβούλιο Ειρήνης”.

Ο Τραμπ φάνηκε να αναφέρεται σε αυτό το συμβούλιο σε συνέντευξή του στο Fox News, λέγοντας ότι η κυβέρνησή του “δημιουργεί ένα συμβούλιο ειρήνης” για τη διασφάλιση μιας μόνιμης ειρηνικής λύσης στην περιοχή.

Ωστόσο, δεν είναι ακόμη γνωστό ποια άτομα θα διοριστούν σε αυτούς τους φορείς, ούτε πώς θα ασκήσουν εξουσία στη Γάζα.

Αποχώρηση του Ισραήλ: Το σχέδιο Τραμπ προβλέπει επίσης τη δημιουργία μιας “Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης (ISF)“, η οποία θα αναπτυχθεί στη Γάζα και θα εκπαιδεύσει τις “ελεγμένες Παλαιστινιακές δυνάμεις αστυνομίας” στη Γάζα. Με αυτήν τη δύναμη στη θέση της, οι Δυνάμεις Άμυνας του Ισραήλ (IDF) θα αναμένεται να αποσυρθούν από τη Γάζα. Το Ισραήλ δεν έχει συμφωνήσει ακόμη με αυτές τις διατάξεις.

Εγγυήσεις ασφαλείας: Η Χαμάς επιδιώκει διαρκώς σαφείς εγγυήσεις ότι το Ισραήλ δεν θα συνεχίσει τον πόλεμο αφού ολοκληρωθεί, αναφέροντας πώς το Ισραήλ κατέστρεψε τη τελευταία συμφωνία εκεχειρίας τον Μάρτιο. Εάν η Χαμάς συμφωνήσει να απομακρύνει τα όπλα της, είναι πιθανό να απαιτήσει ακόμη πιο ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας, αλλά δεν είναι σαφές αν το Ισραήλ θα συμφωνήσει σε αυτές.

Χαμάς: Η ιδέα να απελαθούν τα μέλη μας από τη Γάζα είναι παράλογη

Η αντιπροσωπεία της Χαμάς δεν θα συμμετάσχει στην υπογραφή συμφωνίας εκεχειρίας στη Γάζα, δήλωσε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο ένα μέλος του πολιτικού της γραφείου.

“Όσον αφορά την επίσημη υπογραφή, δεν θα είμαστε παρόντες”, δήλωσε ο Χοσάμ Μπαντράν σε συνέντευξή του στο AFP, τονίζοντας ότι το παλαιστινιακό ισλαμιστικό κίνημα ενεργεί “μέσω των Καταριανών και των Αιγυπτίων διαμεσολαβητών”.

Η ιδέα να απελαθούν τα μέλη της Χαμάς από τη Γάζα, όπως προβλέπεται στο ειρηνευτικό σχέδιο του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου στον παλαιστινιακό θύλακα, είναι “παράλογη”, δήλωσε ο Μπαντράν.

“Τα ηγετικά στελέχη της Χαμάς που είναι στη Λωρίδα της Γάζας βρίσκονται στη γη τους, εκεί όπου έζησαν, ανάμεσα στις οικογένειές τους και τον λαό τους. Είναι επομένως φυσικό να παραμένουν εκεί”, δήλωσε ο Χοσάμ Μπαντράν. “Το να γίνεται λόγος για απέλαση των Παλαιστινίων, είτε είναι μέλη της Χαμάς είτε όχι, από τη γη τους είναι παράλογο και ανόητο”, πρόσθεσε.

Η Χαμάς θα αμυνθεί εάν το αμερικανικό σχέδιο για τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα αποτύχει, δήλωσε επίσης ο Μπαντράν.

“Ελπίζουμε να μην ξαναγυρίσουμε (στον πόλεμο), αλλά ο παλαιστινιακός λαός και οι δυνάμεις της αντίστασης σίγουρα (…) θα χρησιμοποιήσουν όλες τις δυνατότητές τους για να αποκρούσουν την επιθετικότητα εάν τους επιβληθεί η μάχη”, τόνισε.

Οι διαπραγματεύσεις για τη δεύτερη φάση του αμερικανικού σχεδίου με στόχο τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα θα είναι “περισσότερο πολύπλοκες”, δήλωσε το ηγετικό στέλεχος του παλαιστινιακού ισλαμιστικού κινήματος.

“Η δεύτερη φάση των διαπραγματεύσεων απαιτεί πιο πολύπλοκες συζητήσεις και δεν θα είναι τόσο εύκολη όσο η πρώτη φάση”, δήλωσε ο Χοσάμ Μπαντράν. “Υπάρχουν πολυπλοκότητες και πολλές δυσκολίες, κάτι που απαιτεί διαπραγματεύσεις που μπορεί να διαρκέσουν περισσότερο”, πρόσθεσε.

Θεμελιώδη τα ζητήματα που παραμένουν άλυτα

Ο Γκλεν Καρλ, πρώην αξιωματούχος της CIA, υποστηρίζει ότι το επικείμενο ταξίδι του Τραμπ στο Ισραήλ και την Αίγυπτο αποσκοπεί τόσο στο να αναδείξει τον ρόλο του στην εκεχειρία στη Γάζα, όσο και στο να συνεχίσει να ασκεί πιέσεις στην ισραηλινή κυβέρνηση.

“Το ίδιο το ταξίδι δεν αποτελεί απαραίτητα πίεση, αλλά το πολιτικό πλαίσιο στις ΗΠΑ επιτρέπει στον Τραμπ να πιέσει τον Νετανιάχου, και ο Τραμπ θέλει την εκεχειρία. Θέλει να σταματήσει οι εχθροπραξίες για τους δικούς του σκοπούς”, είπε ο Καρλ στο Al Jazeera.

Αναφέροντας ότι ο Τραμπ έχει “είναι πολύ δυνατός στην ευθυγράμμιση της υποστήριξης των ΗΠΑ προς το Ισραήλ”, ο Καρλ σημείωσε ότι ο Ρεπουμπλικανός ηγέτης “έβαλε λίγο πίεση στον Νετανιάχου” όσον αφορά το σχέδιο για τη Γάζα.

Ο Καρλ πρόσθεσε ότι από την πλευρά του ο Τραμπ, εστιάζει κυρίως σε «μία στενή προοπτική», που περιορίζεται στην εκεχειρία και την αναμενόμενη απελευθέρωση ομήρων και κρατουμένων.

“Πέρα από αυτό, τα θεμελιώδη ζητήματα – η εχθρότητα της Χαμάς προς το Ισραήλ και η εχθρότητα της ισραηλινής δεξιάς, και άρα της ισραηλινής κυβέρνησης, προς τη Χαμάς και ένα ξεχωριστό κράτος για την Παλαιστίνη – παραμένουν αμετάβλητα”, είπε. “Αυτά τα θέματα έχουν συζητηθεί στη συμφωνία, αλλά αναβλήθηκαν, και δεν αναμένω θεμελιώδη πρόοδο σε αυτά τα ζητήματα.”

Περιτριγυρισμένη από αγροτικές εκτάσεις και φωλιασμένη ανάμεσα στις βαθιές κοιλάδες της κεντρικής Ισπανίας, λίγα άτομα στη Βιλαμαλέα, μια πόλη 4.200 κατοίκων, περίμεναν ότι η ήσυχη πόλη τους θα βρισκόταν στο επίκεντρο των ισπανικών μέσων ενημέρωσης αυτό το καλοκαίρι.

«Ποτέ στη ζωή μου δεν με έχουν προσεγγύσει τόσα πολλά μέσα ενημέρωσης», είπε ο Χοσέ Νούνιεθ Πέρεθ, ο συντηρητικός δήμαρχος της Βιλαμαλέα.

Με ένα γέλιο, πρόσθεσε: «Με έκανε να αναρωτηθώ, τι ακριβώς έχουμε κάνει εδώ;»

Όλοι ήθελαν να του μιλήσουν για το ίδιο θέμα: μια πρόταση του δημοτικού συμβουλίου, που εγκρίθηκε ομόφωνα και από όλα τα κόμματα, καλώντας την κεντρική κυβέρνηση να προχωρήσει με μια πρόταση που βρίσκεται σε αδιέξοδο για τη νομιμοποίηση των μεταναστών χωρίς χαρτιά στην Ισπανία.

«Για εμάς, ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο», εξήγησε ο Νιουνέθ Περέζ.

Ένα παράδειγμα προς μίμηση

Τις τελευταίες δεκαετίες, μετανάστες από όλο τον κόσμο έρχονταν στη Βιλαμαλέα για τις πολλές θέσεις εργασίας που προσφέρονταν.

Η σταθερή προσφορά εργατικού δυναμικού συνέβαλε στο να μετατραπεί η πόλη σε ένα σημαντικό κέντρο γεωργίας – περίπου το 70% των μανιταριών που πωλούνται στην Ισπανία προέρχονται από εκεί – ενώ παράλληλα μετέτρεψε τη Βιλαμαλέα σε ένα πλούσιο μωσαϊκό κατοίκων με ρίζες από 32 χώρες.

Για τους 11 δημοτικούς συμβούλους που υποστήριξαν την πρόταση να χορηγηθούν έγγραφα σε μετανάστες χωρίς χαρτιά – από το Λαϊκό Κόμμα του Núñez Pérez έως τους Σοσιαλιστές και την Ενωμένη Αριστερά – αυτή η πραγματικότητα υπερίσχυσε των κομματικών γραμμών.

«Δεν το συζητήσαμε καν, όλοι συμφωνήσαμε αμέσως», είπε Περέζ. «Υπάρχει πολλή δουλειά που πρέπει να γίνει εδώ. Και θα μπορούσε να είναι ακόμη περισσότερη – το πρόβλημα για αυτές τις εταιρείες είναι ότι δεν μπορούν να βρουν αρκετό προσωπικό».

Μία ώθηση για την οικονομία

Με τις εταιρείες της πόλης να ζυγίζουν το ενδεχόμενο να προσλάβουν προσωρινούς αλλοδαπούς εργαζόμενους, ήταν λογικό να δοθεί σε όσους ήταν ήδη εδώ μια δίκαιη ευκαιρία να σταθούν στα πόδια τους.

«Δεν είναι μόνο θέμα οικονομίας, είναι θέμα ανθρωπιάς», δήλωσε ο δήμαρχος.

Στα τέλη Αυγούστου, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Χριστίν Λαγκάρντ, δήλωσε ότι το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Γερμανίας θα ήταν περίπου 6% χαμηλότερο το 2019 αν δεν υπήρχαν οι ξένοι εργαζόμενοι.

Η εικόνα ήταν παρόμοια σε όλη την ευρωζώνη, είπε.

«Αν και αντιπροσώπευαν μόνο το 9% περίπου του συνολικού εργατικού δυναμικού το 2022, οι ξένοι εργαζόμενοι συνέβαλαν στο ήμισυ της αύξησής του τα τελευταία τρία χρόνια».

Στην Ισπανία, όπου ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός επιμένει ότι η μετανάστευση αποτελεί ευκαιρία, η αύξηση των αφίξεων έχει συμβάλει στο να γίνει η χώρα ένα φωτεινό σημείο ανάμεσα στις αργοκίνητες οικονομίες της Ευρώπης.

Πρόσφατα, ακόμη και μερικοί από τους πιο ένθερμους επικριτές της μετανάστευσης παραδέχτηκαν την αναγκαιότητά της.

Τον Ιούνιο, η Ιταλίδα Τζόρτζια Μελόνι, η ακροδεξιά ηγέτιδα που επί μακρόν χαρακτήριζε τους παράνομους μετανάστες ως απειλή, δήλωσε ότι η κυβέρνησή της θα εκδώσει σχεδόν 500.000 νέες βίζες εργασίας για υπηκόους χωρών εκτός ΕΕ τα επόμενα χρόνια, επιπλέον των 450.000 που έχουν ήδη εκδοθεί από την ανάληψη της εξουσίας.

Ενώ τα προγράμματα νομιμοποίησης χρησιμοποιούνται εδώ και καιρό σε ολόκληρη την ΕΕ, με 43 να έχουν τεθεί σε εφαρμογή από περισσότερες από δώδεκα χώρες μεταξύ 1996 και 2008, στη Βιλαμαλέα η προσπάθεια για τη χορήγηση εγγράφων είχε επίσης τις ρίζες της στην ιστορία της πόλης.

Η ιστορία της Βιλαμαλέα

Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, οι κάτοικοι της πόλης αναγκάστηκαν να διασκορπιστούν σε όλη την Ευρώπη αναζητώντας εργασία, δήλωσε ο επικεφαλής μιας τοπικής ένωσης συνταξιούχων.

«Μερικοί από αυτούς είχαν έγγραφα, αλλά άλλοι δεν είχαν ούτε έγγραφα, ούτε προσφορές εργασίας, τίποτα», είπε.

«Δεν μπορούμε να πούμε: «Λοιπόν, το κάναμε, αλλά τώρα είμαστε εναντίον».

Είμαστε όλοι άνθρωποι, πρέπει να έχουμε κάποια ενσυναίσθηση».

Απέρριψε τους ισχυρισμούς ότι η νομιμοποίηση θα οδηγούσε σε μείωση των μισθών.

«Υπάρχουν εταιρείες που εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους χωρίς χαρτιά, αναγκάζοντάς τους να εργάζονται σε κακές συνθήκες και πληρώνοντάς τους ελάχιστα. Τότε οι Ισπανοί δεν μπορούν να εργαστούν επειδή ανταγωνίζονται άτομα που πληρώνονται με ψίχουλα», είπε.

«Έτσι, τους νομιμοποιούμε, ώστε όλοι να έχουν τις ίδιες συνθήκες».

Ο λαός με τον λαό

Η εφημερίδα The Guardian μίλησε με περίπου 10 κατοίκους, οι οποίοι εξέφρασαν όλοι την υποστήριξή τους στην πρόταση.

Από τους συνταξιούχους, που αποτελούν περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της πόλης, έως το 20% περίπου που γεννήθηκαν στο εξωτερικό – η πλειονότητα από το Μαρόκο ή τη Ρουμανία – οι κάτοικοι αδιαφορούν για τις προσπάθειες της ακροδεξιάς να υποτιμήσει τη διαφορετικότητα.

«Εδώ ο καθένας έχει τη ζωή του και τον κόσμο του, αλλά όταν μαζευόμαστε όλοι μαζί, τα πάμε καλά», είπε μία γυναίκα.

Στο δημαρχείο, οι αξιωματούχοι αναφέρουν γρήγορα τις προσπάθειες που έχουν καταβάλει πολλοί για να προωθήσουν την ένταξη, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι το κάνουν σε ένα περιβάλλον άκρατης παραπληροφόρησης σχετικά με τη μετανάστευση.

«Υπήρξε μια μέρα που οι άνθρωποι που ασπάζονται το Ισλάμ πήγαν στην εκκλησία και γνώρισαν τον χώρο προσευχής και μετά έκαναν το αντίστροφο: οι Καθολικοί πήγαν στο τζαμί και το βίωσαν», είπε ο δήμαρχος.

«Και περίπου δύο μήνες αργότερα, οι πέντε θρησκείες που έχουμε στη Βιλαμαλέα συγκεντρώθηκαν για να προσευχηθούν».

Ο δήμαρχος της πόλης που πρωτοστατεί

Όταν έπεσε η πλημμύρα των αιτημάτων από τα μέσα ενημέρωσης νωρίτερα φέτος, οι περισσότεροι ήθελαν να μάθουν πώς ο Περέζ συμφιλίωνε τη στάση του με εκείνη των άλλων μελών του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος (PP), ιδίως καθώς ο ηγέτης του, Αλμπέρτο Φέιζο, συνέδεε όλο και περισσότερο τη μετανάστευση με την ανασφάλεια.

Σε ολόκληρη τη χώρα, οι πολιτικοί του PP έχουν εισέλθει σε κυβερνήσεις που υποστηρίζονται από το ακροδεξιό, αντιμεταναστευτικό κόμμα Vox.

Ως αποτέλεσμα, οι πολιτικοί του PP έχουν κλίνει περισσότερο προς τα δεξιά, οδηγώντας σε κινήσεις όπως αυτή που παρατηρήθηκε πρόσφατα στη Τζουμίγια, μια πόλη με περίπου 27.000 κατοίκους, όπου το δημοτικό συμβούλιο υπό την ηγεσία του PP υποστήριξε την απαγόρευση των θρησκευτικών συγκεντρώσεων σε δημόσια αθλητικά κέντρα, η οποία φαινόταν να στοχεύει τους μουσουλμάνους.

Ο Περέζ εξοργίστηκε με τη σύγκριση.

«Πάντα έλεγα ότι δεν πληρώνομαι από το κόμμα μου, αλλά από τους κατοίκους αυτής της πόλης», είπε.

«Στο κόμμα μου, όπως και σε όλα τα κόμματα, υπάρχουν διαφορές απόψεων. Αλλά αν κοιτάξετε την ευρύτερη εικόνα, δεν διαφέρουμε και τόσο πολύ».

Εξάλλου, ήταν το PP που είχε υλοποιήσει περισσότερα προγράμματα νομιμοποίησης από οποιοδήποτε άλλο κόμμα από την επιστροφή της Ισπανίας στη δημοκρατία.

Παρόλα αυτά, ο Νουνέθ Περέζ γνώριζε ότι το γεγονός ότι ήταν ένας συντηρητικός δήμαρχος που υποστήριζε τη νομιμοποίηση είχε γίνει μια «μακάβρια» γοητεία για πολλούς. «Αλλά νομίζω ότι είναι το πιο φυσικό πράγμα.

Ξέρω τι συμβαίνει στην πόλη μου, ζούμε ήσυχα, ζούμε ειρηνικά και μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον», είπε.

Στην Σίλικον Βάλεϊ, η εργασία από τις 9 π.μ. έως τις 5 μ.μ., πέντε ημέρες την εβδομάδα, γίνεται χρόνο με το χρόνο… ξεπερασμένη. Στο παγκόσμιο λίκνο της τεχνολογίας η εργασιακή κουλτούρα αρχίζει να αλλάζει αλλά το «έργο» που βλέπουμε δεν είναι καινούργιο και έχει «ξαναπαιχτεί» στην μακρινή Κίνα.

Οι εργαζόμενοι στον τομέα της τεχνολογίας μπορεί να αισθάνονται τώρα πιο ανασφαλείς…

Πριν περίπου 15 χρόνια, στη χώρα της Ασίας, τεχνολογικοί κολοσσοί όπως η Alibaba και η Bytedance, υιοθετούσαν το ωράριο «996», ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Χρειάστηκε να περάσουν έντεκα χρόνια όταν ένα κινεζικό ανώτατο δικαστήριο απαγόρευσε (2021) στους εργοδότες να υποχρεώνουν τους υπαλλήλους να εργάζονται 72 ώρες την εβδομάδα.

Τι είναι όμως το περίφημο ωράριο «996»;

Εξαντλητικό πρόγραμμα εργασίας
Εν έτη 2025 και με την τεχνητή νοημοσύνη να έχει «απογειωθεί» τα δεδομένα για τον κόσμο της εργασίας αλλάζουν, όχι απαραίτητα προς το καλύτερο. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των «μεγάλων» του κλάδου αυξάνεται και συμπαρασύρει σε μια κουλτούρα εργασίας που οι 40 ώρες την εβδομάδα δεν αρκούν.

Κάπως έτσι στη Σίλικον Βάλεϊ, ακούγεται όλο και περισσότερο το «996». Ο τριψήφιος αριθμός παραπέμπει σε ένα εξαντλητικό πρόγραμμα εργασίας ή καλύτερα υπερεργασίας, από τις 9 π.μ. έως τις 9 μ.μ., έξι ημέρες την εβδομάδα.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ), η υπερεργασία (πάνω από 55 ώρες την εβδομάδα) ευθύνεται για περίπου το ένα τρίτο της συνολικής εκτιμώμενης επιβάρυνσης ασθενειών που σχετίζονται με την επαγγελματική δραστηριότητα των εργαζομένων.

Σε πρώτη φάση στο νότιο τμήμα του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, στη Βόρεια Καλιφόρνια των ΗΠΑ, τα στοιχεία φανερώνουν πως το «996» δεν αποτελεί τον κανόνα αλλά την εξαίρεση: Ορισμένες εταιρείες, με έδρα τη Σίλικον Βάλεϊ, αναφέρουν στις αγγελίες απασχόλησης τουλάχιστον 70 ώρες εργασίας την εβδομάδα. Επίσης, λέγεται ότι τα στελέχη ρωτούν τους υποψήφιους αν είναι διατεθειμένοι να εργαστούν με τέτοια ωράρια.

Η εταιρεία AI commerce Rilla, για παράδειγμα, πρόσφατα δημοσίευσε μια θέση εργασίας ζητώντας έναν μηχανικό λογισμικού πρόθυμο να εργαστεί περίπου 70 ώρες/εβδομάδα δίνοντας βέβαια ένα διόλου ευκαταφρόνητο μισθό.

Η Ramp, μια νεοσύστατη εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, ανέφερε πρόσφατα στο blog της ότι στο Σαν Φρανσίσκο παρατηρήθηκαν περισσότερες συναλλαγές με εταιρικές πιστωτικές κάρτες τα Σάββατα κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη, κάτι που ερμήνευσε ως ένδειξη ότι οι άνθρωποι εργάζονται περισσότερο τα Σαββατοκύριακα.

Μέρος του DNA της Σίλικον Βάλεϊ;
Τον Αύγουστο, η νεοφυής επιχείρηση τεχνητής νοημοσύνης Cognition απαίτησε από τους νέους υπαλλήλους να εργάζονται 80 ώρες την εβδομάδα, σύμφωνα με ένα email που διέρρευσε.

«Δεν πιστεύουμε στην ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής», έγραψε ο διευθύνων σύμβουλος της Cognition, Scott Wu, στο email προς το προσωπικό, σύμφωνα με τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.

Η ιδέα ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα της τεχνολογίας προσεγγίζουν τη δουλειά τους με έντονη, ενίοτε θρησκευτική, αφοσίωση, είναι «μέρος του DNA της κουλτούρας της Σίλικον Βάλεϊ», δήλωσε η Carolyn Chen, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας και συγγραφέας του βιβλίου «Work Pray Code».

Η Nina Mohanty, γεννημένη στη Σίλικον Βάλεϊ και ιδρύτρια της Bloom Money με έδρα το Λονδίνο, δήλωσε ότι υπάρχουν στην πραγματικότητα «μόνιμες επιπτώσεις και ακούσιες συνέπειες» από την υιοθέτηση μιας επιθετικής κουλτούρας υπερεργασίας, δίνοντας κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα.

Επηρεάζει τη σωματική και ψυχική υγεία
Σύμφωνα με μελέτες που έχουν γίνει οι συνέπειες της υπερεργασίας επηρεάζουν τη σωματική και ψυχική υγεία, καθώς και την ποιότητα ζωής των εργαζομένων:

Σωματική Υγεία

Καρδιαγγειακά Νοσήματα και Εγκεφαλικά: Μελέτες έχουν δείξει ότι η εργασία 55 ή περισσότερων ωρών την εβδομάδα συνδέεται με 35% υψηλότερο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου και 17% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου από ισχαιμική καρδιοπάθεια σε σύγκριση με την εργασία 35-40 ωρών την εβδομάδα. Το 2016, πάνω από 745.000 άνθρωποι παγκοσμίως πέθαναν από καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά που σχετίζονται με την υπερεργασία.
Χρόνια Κόπωση και Διαταραχές Ύπνου: Η έλλειψη επαρκούς ανάκαμψης οδηγεί σε χρόνια εξάντληση και προβλήματα ύπνου.
Αλλαγή Συμπεριφοράς: Οι εργαζόμενοι που βιώνουν έντονο στρες και κόπωση είναι πιο πιθανό να υιοθετήσουν ανθυγιεινές συνήθειες (π.χ., κάπνισμα, αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ, ανθυγιεινή διατροφή, σωματική αδράνεια).
Ψυχική Υγεία και Ευεξία

Στρες και Άγχος: Η συνεχής πίεση και η ανάγκη να είναι κανείς «πάντα διαθέσιμος» οδηγούν σε χρόνιο στρες και έντονο άγχος.
Burnout (Επαγγελματική Εξουθένωση): Η υπερβολική εργασία είναι ένας κύριος παράγοντας για το burnout, μια κατάσταση χρόνιας σωματικής και συναισθηματικής εξάντλησης.
Οι εργαζόμενοι αισθάνονται συχνά συναισθηματικά μουδιασμένοι ή ανίκανοι να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις.
Ποσοστά άγχους και κατάθλιψης είναι αυξημένα σε όσους βιώνουν υπερεργασία.
Μειωμένη Απόδοση και Συγκέντρωση: Η κόπωση και το στρες υπονομεύουν την ικανότητα σκέψης και τη συγκέντρωση, μειώνοντας τελικά την παραγωγικότητα.
Υποβάθμιση της Ποιότητας Ζωής: Η υπερεργασία θολώνει τα όρια μεταξύ εργασίας και προσωπικής ζωής, στερώντας το δικαίωμα της αποσύνδεσης και επηρεάζοντας τις προσωπικές σχέσεις.

Το Σαββατοκύριακο, κάποτε συνώνυμο ξεκούρασης και χαλάρωσης, έχει μετατραπεί σε προέκταση της εβδομάδας. Μισθοί πείνας, αβεβαιότητα και διαρκής διαθεσιμότητα στερούν χρόνο, ψυχική ηρεμία και όνειρα.

Σαββατοκύριακο. Μια στιγμή που για πολλές γενιές σήμαινε ξεκούραση και χαλάρωση. Ήταν η στιγμή που η οικογένεια μαζευόταν γύρω από το τραπέζι, που τα παιδιά έτρεχαν στο γήπεδο, που οι φίλοι κανόνιζαν μια βόλτα. Τα Σαββατοκύριακα ήταν ένα τελετουργικό, οι μέρες για να γεμίσουν οι μπαταρίες πριν ξεκινήσει η νέα εβδομάδα.

Σήμερα, όμως, για χιλιάδες νέους ανθρώπους, το Σαββατοκύριακο δεν έχει πια αυτή την ηρεμία. Είναι απλώς ακόμη δύο εργάσιμες ημέρες, μια συνέχεια της εβδομάδας που δεν τελειώνει ποτέ. Ο υπολογιστής παραμένει ανοιχτός μέχρι αργά, το κινητό δεν σταματά να χτυπά με ειδοποιήσεις, ενώ οι απαιτήσεις για «παραγωγικότητα» και αποτελεσματικότητα δεν κάνουν καμία διάκριση ανάμεσα σε εργάσιμες και μη εργάσιμες μέρες. Οι 20ρηδες και 30ρηδες ζουν σε μια νέα πραγματικότητα, όπου το Σαββατοκύριακο έχει σταδιακά καταργηθεί και μαζί του η έννοια της ανάπαυσης, της ελευθερίας και της στιγμής για τον εαυτό τους.

Εργασία χωρίς όρια

Η σύγχρονη αγορά εργασίας έχει αλλάξει ριζικά, και συχνά η «ευελιξία» που διαφημίζεται στα job postings είναι απλώς μια ωραία λέξη για να κρύψει την αστάθεια και την πίεση. Οι ελαστικές μορφές απασχόλησης παρουσιάζονται ως ευκαιρία για ανεξαρτησία, αλλά στην πράξη σημαίνουν ασταθή ωράρια, συνεχείς αλλαγές προτεραιοτήτων και μόνιμη διαθεσιμότητα.

Ο freelancer δεν έχει σταθερές ώρες και μπορεί να δουλεύει Σάββατο βράδυ, όχι γιατί θέλει, αλλά γιατί η παράδοση ενός project το πρωί της Δευτέρας απαιτεί ολοκλήρωση τώρα. Ο διανομέας ξέρει ότι η Κυριακή είναι από τις πιο «δυνατές» μέρες για παραγγελίες, άρα δεν μπορεί να λείψει, και αν αρρωστήσει ή αργήσει, η πίεση πέφτει στο δικό του κεφάλι. Ο υπάλληλος που δουλεύει από το σπίτι δέχεται emails, μηνύματα και ειδοποιήσεις μέχρι αργά το βράδυ, γιατί «ο εργοδότης είναι online» και θεωρεί ότι η διαθεσιμότητα πρέπει να είναι αέναη.

Το Σαββατοκύριακο, που κάποτε λειτουργούσε ως φυσικό όριο μεταξύ δουλειάς και προσωπικής ζωής, σήμερα χάνει την ταυτότητά του. Δεν είναι πια δύο μέρες ανάπαυσης, αλλά ένα συνεχόμενο κομμάτι της εργάσιμης εβδομάδας, μια παράταση της καθημερινής πίεσης. Οι άνθρωποι ζουν σαν να βρίσκονται σε έναν διαρκή κύκλο εργασίας, όπου οι ώρες για ξεκούραση είναι περιορισμένες, η κοινωνική ζωή περιορίζεται και η ψυχική εξουθένωση γίνεται κανόνας. Η αίσθηση της Κυριακής, με το χαλαρό απόγευμα και το ηλιοβασίλεμα που κάποτε έδινε χώρο για ανασυγκρότηση, σήμερα έχει αντικατασταθεί από το άγχος, τις υποχρεώσεις και τον ατελείωτο ηλεκτρονικό θόρυβο. Για τη νέα γενιά, η έννοια του Σαββατοκύριακου δεν είναι πια μια ανάσα ζωής, αλλά μια ακόμα γραμμή στο ημερολόγιο εργασίας.

Η οικονομική πραγματικότητα εντείνει δραματικά το πρόβλημα. Με μισθούς που συχνά δεν ξεπερνούν τα 700-800 ευρώ, πολλοί νέοι αναγκάζονται να συντηρούνται με δεύτερη ή και τρίτη δουλειά, ώστε να καλύψουν τα βασικά έξοδα διαβίωσης. Το κόστος ζωής, η αβεβαιότητα για το μέλλον, οι ενοχές για όσα δεν προλαβαίνεις να κάνεις και η ανάγκη να επιβιώσεις σε ωθούν να θυσιάσεις την ξεκούραση -ακόμα κι όταν το σώμα και το μυαλό σου φωνάζουν ότι δεν αντέχουν άλλο. Το αποτέλεσμα είναι μια καθημερινότητα χωρίς ανάσα, όπου η επιβίωση απαιτεί συνεχείς θυσίες και η ξεκούραση μοιάζει με πολυτέλεια που δεν μπορείς να αντέξεις.

Διαρκώς συνδεδεμένοι. Και εξουθενωμένοι

Η διαρκής εργασία έχει βαρύ ψυχολογικό και σωματικό κόστος. Σύμφωνα με έρευνες, η γενιά των millennials και της Gen Z εμφανίζει τα υψηλότερα ποσοστά burnout σε σχέση με κάθε προηγούμενη. Η αίσθηση ότι πρέπει να είσαι πάντα «διαθέσιμος» δημιουργεί διαρκές άγχος και ενοχή. Ενοχή όταν δεν απαντάς σε ένα email την Κυριακή, άγχος ότι αν πάρεις ρεπό ή χαλαρώσεις θα μείνεις πίσω σε σχέση με τους υπόλοιπους συναδέλφους.

Το αποτέλεσμα είναι μια κουλτούρα συνεχούς εξάντλησης: η ζωή μετατρέπεται σε έναν αδιάκοπο κύκλο δουλειάς και ύπνου, χωρίς χώρο για προσωπικές στιγμές, χόμπι ή κοινωνικές σχέσεις. Η ψυχολογική φθορά γίνεται ολοένα και πιο εμφανής, με αύξηση αγχωδών διαταραχών, κατάθλιψης και συναισθηματικής εξάντλησης, φαινόμενα που συχνά αγνοούνται ή υποτιμώνται από την ίδια την κοινωνία.

Παρά την κριτική και τις αρνητικές αντιλήψεις για την εργατική τους ηθική, τα μέλη της Γενιάς Ζ έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την απαξίωση των μεγαλύτερων γενεών για την προσέγγισή τους στην εργασία. Το κύριο επιχείρημα τους; Παρά τις πολλές ώρες που εργάζονται, η οικονομική τους κατάσταση παραμένει δραματική, κάτι που οι παλαιότεροι δεν φαίνεται να κατανοούν πλήρως.

 

Γραφείο istockphoto

 

Πρόσφατη έρευνα του The Harris Poll για λογαριασμό της Freeman Company αποκαλύπτει ότι η γενιά Ζ επιθυμεί ισχυρότερη συνύπαρξη ψηφιακών και φυσικών αλληλεπιδράσεων στον χώρο εργασίας.

Σύμφωνα με την έρευνα, το 91% των εργαζομένων από τη γενιά Ζ δηλώνει ότι θα προτιμούσε να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ των διαδικτυακών και των δια ζώσης ευκαιριών αλληλεπίδρασης με άλλους συναδέλφους και επαγγελματίες του κλάδου τους. Μάλιστα, οι περισσότεροι από αυτούς (89%) θεωρούν ότι οι σχέσεις που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια φυσικών αλληλεπιδράσεων είναι καθοριστικές για την επαγγελματική τους αυτοπεποίθηση, ενώ το 86% πιστεύει ότι η συμμετοχή σε φυσικές αλληλεπιδράσεις είναι κρίσιμη για την επαγγελματική ανάπτυξή τους.

Η επιθυμία για προσωπική αλληλεπίδραση προκύπτει, εν μέρει, από την ανάγκη βελτίωσης των επικοινωνιακών τους δεξιοτήτων. Πολλοί νέοι εργαζόμενοι σπούδασαν εξ αποστάσεως κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19 και άρχισαν τις πρώτες τους δουλειές από το σπίτι, γεγονός που περιορίζει την ανάπτυξη των “μαλακών” δεξιοτήτων.

Αν και η γενιά Ζ δέχεται συχνά κριτική για την τάση της προς την απομόνωση και την εργασία εξ αποστάσεως, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της γενιάς αυτής φαίνεται πως επιθυμούν την επαναφορά μιας πιο προσωπικής και διαπροσωπικής προσέγγισης στον επαγγελματικό χώρο. Ειδικότερα, το 82% των ερωτεθέντων δηλώνει ότι οι νέοι εργαζόμενοι θα ήθελαν να αισθάνονται πιο άνετα να εκφράζονται και να βρίσκονται με άλλους ανθρώπους αυτοπροσώπως, ενώ το 79% αναγνωρίζει ότι ο στόχος τους είναι να αλληλεπιδρούν περισσότερο «στην πραγματική ζωή».

Η τεχνολογία, παρά τα οφέλη της, θεωρείται από πολλούς νέους εργαζόμενους ως παράγοντας που ενδέχεται να τους απομονώνει. Περίπου το 70% των Gen Z δηλώνει ότι η τεχνολογία τους έχει απομακρύνει από τους συναδέλφους τους και από τον κλάδο τους, ενώ σχεδόν το 80% πιστεύει ότι οι εταιρείες δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην τεχνολογία και λιγότερη στην ενίσχυση των φυσικών επαφών.

Όπως δήλωσε η CEO της Freeman, Janet Dell, «τα δεδομένα δείχνουν ότι η γενιά Ζ δεν οδηγεί μια πλήρως ψηφιακή επανάσταση. Αντιθέτως, υποστηρίζουν έναν πιο προσεκτικό συνδυασμό ψηφιακών και προσωπικών αλληλεπιδράσεων». Η γενιά Ζ φαίνεται να έχει κατανοήσει καλύτερα από τους προηγούμενους ότι η τεχνολογία είναι χρήσιμη όταν διευκολύνει τη σύνδεση, αλλά δεν πρέπει να αντικαθιστά τη φυσική παρουσία και την προσωπική αλληλεπίδραση στον επαγγελματικό κόσμο.

Αυτό το παράδοξο της γενιάς Ζ, η οποία επιθυμεί περισσότερο «πραγματικό» κόσμο ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιεί την τεχνολογία ως εργαλείο, δείχνει την πολυπλοκότητα των σύγχρονων επαγγελματικών σχέσεων. Οι νέοι εργαζόμενοι είναι έτοιμοι να συνδυάσουν τα καλύτερα στοιχεία των δύο κόσμων, προσπαθώντας να βρουν μια ισχυρότερη σύνδεση με τους συναδέλφους τους και να χτίσουν πιο σταθερές επαγγελματικές σχέσεις.

Το φαινόμενο αυτό είναι ενδεικτικό της γενικότερης αίσθησης απογοήτευσης που κυριαρχεί στις τάξεις της γενιάς Ζ. Η αύξηση της εκπαίδευσης και των προσόντων, σε συνδυασμό με την απογοητευτική αγορά εργασίας και τις χαμηλότερες οικονομικές προοπτικές, έχει οδηγήσει πολλούς νέους σε μια αίσθηση απογοήτευσης και αποπροσανατολισμού. Παρά την εκπαίδευσή τους και τις ώρες εργασίας τους, οι νέοι σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν κόσμο όπου τα όνειρά τους και οι φιλοδοξίες τους φαίνονται δυσπρόσιτα.

 

Γραφείο iStock

 

Τα στοιχεία από πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε η εταιρεία Oak Engage, η οποία ειδικεύεται στην επικοινωνία των εργαζομένων, αποκαλύπτουν ότι μεγάλο ποσοστό εργαζομένων νιώθουν εξάντληση λόγω υπερφόρτωσης πληροφοριών, ενώ γενεακές διαφορές στη στάση και την εργασιακή ηθική οδηγούν συχνά σε παρανοήσεις και ένταση.

Η ανάγκη για υιοθέτηση μιας εξατομικευμένης και ευέλικτης διοικητικής προσέγγισης από τους μάνατζερ, καθώς και η ενίσχυση της επικοινωνίας και της συνεργασίας μεταξύ των γενεών, είναι επιτακτική για την εξομάλυνση αυτών των διαφορών και τη διασφάλιση ενός παραγωγικού και αρμονικού εργασιακού περιβάλλοντος.

Σημαντικά ζητήματα, όπως η ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, η τεχνολογική καινοτομία και η υιοθέτηση προγραμμάτων μέντορινγκ μεταξύ των γενεών, αποτελούν βασικά στοιχεία που θα πρέπει να εξετάσουν οι οργανισμοί για να διατηρήσουν υψηλό επίπεδο αφοσίωσης και δέσμευσης των εργαζομένων.

Μια έρευνα σε περισσότερους από 1.000 εργαζόμενους από την κορυφαία πλατφόρμα εργασιακών ζητημάτων, Oak Engage, αποκάλυψε ότι το 50% των εργαζομένων έχουν νιώσει καταβεβλημένοι από την υπερφόρτωση πληροφοριών στη δουλειά και βιώνουν εξάντληση.

Η έρευνα δείχνει ότι το 47% των εργαζομένων πιστεύει πως η γενεακή ρήξη στον εργασιακό χώρο οδηγεί σε παρερμηνείες, και από αυτούς το 41% δηλώνει πως αυτό οφείλεται σε διαφορές στην εργασιακή ηθική. Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι σχεδόν το 60% των εργαζομένων της Generation Z και των Millennials θα εξετάσουν το ενδεχόμενο να εγκαταλείψουν την εργασία τους εάν βρουν μια θέση με καλύτερη εργασιακή κουλτούρα.

Η έρευνα αποκάλυψε επίσης ότι το 59% των εργαζομένων δεν είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν υπερβολική προσπάθεια για τον εργοδότη τους και το 37% των εργαζομένων τόσο της Generation Z όσο και των Millennials έχει μπει σε mode «σιωπηρής παραίτησης» στη δουλειά τους.

 

Γραφείο istockphoto

 

Η έρευνα υπογραμμίζει σημαντικές διαφορές στις συνήθειες εργασίας, τις στάσεις και τις προσδοκίες μεταξύ των δύο ομάδων. Καθώς αναμένεται ότι οι Generation Z και Millennials θα αποτελέσουν σχεδόν το 60% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού έως το 2030, οι οργανισμοί πρέπει να υιοθετήσουν εργαλεία για να γεφυρώσουν το γενεακό χάσμα, να βελτιώσουν την επικοινωνία και να δημιουργήσουν ένα πιο αρμονικό και παραγωγικό εργασιακό περιβάλλον.

Σημαντικά ευρήματα της έρευνας:

• 48% των εργαζομένων νιώθουν συχνά εξάντληση στη δουλειά τους.
• 59% της Generation Z δηλώνει ότι σκοπεύει να εγκαταλείψει την εργασία της μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, έναντι του 51% των Millennials.
• 26% των εργαζομένων της Generation Z πιστεύουν ότι οι Millennials συνάδελφοί τους θεωρούν φυσιολογικό το να εργάζονται πολλές ώρες, ενώ το 22% των Millennials περιγράφει τη Generation Z ως «ανυπόμονη».
• Η Generation Z δίνει προτεραιότητα στην επαγγελματική ανέλιξη (21%), ενώ οι Millennials επιδιώκουν υψηλότερους μισθούς (28%).

Από το «ιερό Σαββατοκύριακο» στην αέναη εργασία – Μπορεί να αλλάξει αυτό;

Για τις προηγούμενες γενιές, το Σαββατοκύριακο είχε σχεδόν ιερό χαρακτήρα. Τα μαγαζιά ήταν κλειστά, οι Κυριακές ήταν αφιερωμένες στην οικογένεια, τους φίλους ή την προσωπική ανάπαυση, και η ξεκούραση θεωρούνταν αυτονόητη. Σήμερα, η ψηφιακή εποχή και η κουλτούρα του «always on» έχουν καταργήσει αυτά τα όρια. Το email στο κινητό, οι ειδοποιήσεις από τα social media, οι συνεχείς υποχρεώσεις και η αίσθηση ότι «κάτι πρέπει πάντα να τσεκάρεις» κρατούν τον εργαζόμενο σε εγρήγορση ακόμη και όταν δεν εργάζεται τυπικά.

Η κοινωνία έχει κανονικοποιήσει την ιδέα ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς παραγωγικοί, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να θυσιάζουμε την ψυχική και σωματική μας υγεία, την κοινωνική ζωή ή ακόμα και τον χρόνο με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Το Σαββατοκύριακο, κάποτε ένας χρόνος για αναπλήρωση και προσωπικό χώρο, σήμερα έχει μετατραπεί σε προέκταση της εργάσιμης εβδομάδας.

Σε άλλες χώρες, η συζήτηση για την επαναφορά της ισορροπίας μεταξύ εργασίας και ζωής έχει ήδη ανοίξει. Σκανδιναβία, Βρετανία και Ισπανία πειραματίζονται με τη 4ήμερη εργασία, καταγράφοντας θετικά αποτελέσματα: μεγαλύτερη παραγωγικότητα, λιγότερο burnout, καλύτερη ισορροπία μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής. Παράλληλα, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες θεσπίζεται το δικαίωμα στην αποσύνδεση, το οποίο προστατεύει τον εργαζόμενο από την υποχρέωση να απαντά σε email ή τηλεφωνήματα εκτός ωραρίου.

Στην Ελλάδα, οι συζητήσεις για αντίστοιχα μέτρα βρίσκονται ακόμα στα πρώτα τους βήματα, και η πρόκληση είναι πώς θα επαναπροσδιοριστεί η έννοια της εργασίας. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η κοινωνία μας θα συνεχίσει να θεωρεί την αδιάκοπη εργασία «αναγκαίο κακό» ή αν θα απαιτήσει έναν νέο τρόπο οργάνωσης της ζωής που να βάζει τον άνθρωπο πάνω από την παραγωγικότητα.

Η «γενιά χωρίς Σαββατοκύριακα» δεν είναι απλώς σχήμα λόγου· είναι μια πραγματικότητα που διαβρώνει την ψυχική υγεία, τις ανθρώπινες σχέσεις και την ικανότητα των νέων να ονειρεύονται. Αν θέλουμε μια γενιά που να δημιουργεί, να αναπνέει και να χτίζει το μέλλον της, πρέπει πρώτα να της δώσουμε πίσω τον χρόνο της, την ανάπαυσή της και τη δυνατότητα να ζήσει πραγματικά τις μέρες της. Γιατί, στο τέλος, δεν δουλεύουμε για να καταργήσουμε τις μέρες ξεκούρασης. Δουλεύουμε για να μπορούμε να τις ζούμε, να τις απολαμβάνουμε και να αναπνέουμε χωρίς ενοχές.