Έκρηξη στη Βιολάντα – Νέα στοιχεία: Σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο αναβαθμίστηκαν οι κατηγορίες
Σε αναβάθμιση του κατηγορητηρίου για τη φονική έκρηξη στη βιομηχανία “Bιολάντα” προχώρησε η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Τρικάλων, Ευτυχία Μελετοπούλου.
Μετά τη συλλογή νέων, καταιγιστικών στοιχείων από τη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ), οι κατηγορίες για τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης, τον τεχνικό ασφαλείας και τον υπεύθυνο βάρδιας μετατράπηκαν από ανθρωποκτονία εξ αμελείας σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, όπως μεταδίδει η ΕΡΤ.
Η ίδια αυστηροποίηση ισχύει πλέον και για τα αδικήματα της έκρηξης και του εμπρησμού, ενώ διατηρείται η κατηγορία της πρόκλησης σωματικών βλαβών κατά συρροή. Η εισαγγελική λειτουργός, η οποία συμμετέχει ενεργά σε όλο το φάσμα των ερευνών, οδηγήθηκε σε αυτή την απόφαση καθώς το προανακριτικό υλικό καταδεικνύει εγκληματικές παραλείψεις και καταστρατήγηση της νομοθεσίας σε πολλαπλά επίπεδα.
Σύμφωνα με πληροφορίες της ΕΡΤ, οι έρευνες αποκάλυψαν πως πριν από πέντε μήνες υπήρξαν έντονες αναφορές για οσμές αερίου, οι οποίες ωστόσο δεν ελέγχθηκαν ποτέ ουσιαστικά. Πηγές αναφέρουν ότι ιδιώτης εμπειρογνώμονας που κλήθηκε να αξιολογήσει την κατάσταση αποχώρησε μετά από οικονομική διαφωνία με τον ιδιοκτήτη, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να παραμείνει άλυτο.
Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι οι υπογειοποιημένες σωληνώσεις στερούνταν των απαραίτητων πιστοποιήσεων, ενώ οι υπέργειες δεξαμενές είχαν κριθεί ακατάλληλες ήδη από το 2019. Συγκεκριμένα, οι δεξαμενές βρίσκονταν σε απόσταση μόλις 5,4 μέτρων από τα όρια της επιχείρησης, ενώ ο νόμος επιβάλλει ελάχιστη απόσταση 7,5 μέτρων. Παρά τις επισημάνσεις, οι δεξαμενές δεν μετακινήθηκαν, ενώ προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι δεν αποτυπώνονταν σε κανένα επίσημο τοπογραφικό διάγραμμα.
Όλα τα ανωτέρω στοιχεία βρίσκονται πλέον στη διάθεση της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ). Η δικογραφία παραμένει ανοιχτή και αναμένεται να ολοκληρωθεί μόλις τα στελέχη της ΔΑΕΕ καταθέσουν το τελικό έγγραφο πόρισμά τους, το οποίο θα προσδιορίζει με ακρίβεια τα αίτια που οδήγησαν στην τραγωδία.
Αγρότες: Αποχώρησαν από την Αθήνα – Ο αγώνας συνεχίζεται
Αποχώρησαν από την Αθήνα οι αγρότες με την προειδοποίηση ότι ο αγώνας συνεχίζεται
Με την προειδοποίηση ότι ο αγώνας τους θα συνεχιστεί μέχρι η κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, οι αγρότες με τα τρακτέρ τους αποχώρησαν το πρωί του Σαββάτου (14/2) από το Σύνταγμα όπου είχαν διανυχτερεύσει το προηγούμενο βράδυ.
Οι αγρότες δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα τους προειδοποιώντας ότι θα προχωρήσουν σε νέες κινητοποιήσεις ενώ η κυβέρνηση από την πλευρά της διαμηνύει ότι οι πόρτες είναι ανοιχτές για συζήτηση διαρθρωτικών ζητημάτων και θεμάτων για τη νέα ΚΑΠ.
Η αποχώρηση των τρακτέρ άρχισε στις 11.00 ακολουθώντας το δρομολόγιο: Σύνταγμα, Πανεπιστημίου, Ομόνοια, Μεταξουργείο, από όπου κατευθύνθηκαν στις εθνικές οδούς Αθηνών- Λαμίας και Αθηνών- Κορίνθου.
Τα τρία τρακτέρ που είχαν φτάσει από την εθνική Αθηνών- Κορίνθου, φορτώθηκαν σε φορτηγά μεταφορικής και επιστρέφουν στην αφετηρία τους, ενώ τα 41 τρακτέρ που έφτασαν στην πρωτεύουσα από τη βόρεια πλευρά, κατευθύνθηκαν στα διόδια Αφιδνών, όπου στις 13.00 άρχισαν να φορτώνονται σε πλατφόρμες και επιστρέφουν στην επαρχία.
Οι αγρότες κάλεσαν την κυβέρνηση «να δώσει λύσεις τώρα στα διαχρονικά και πολύ μεγάλα προβλήματα επιβίωσης που έχουν οι άνθρωποι της υπαίθρου, της παραγωγής», τονίζοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη κοινωνία και οικονομική ανάπτυξη σε αυτόν τον τόπο, αν δεν υπάρξει βιώσιμος και ανεπτυγμένος πρωτογενής τομέας.
Ο πρόεδρος Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Καρδίτσας, Κώστας Tζέλλας, τόνισε στο ΕΡΤnews ότι τα βασικά προβλήματα τους μετά τη συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου με τον πρωθυπουργό, «δεν λύθηκαν». «Υπάρχουν αγρότες που δεν μπορούν να καλλιεργήσουν και κτηνοτρόφοι που έχασαν τα ζώα τους» είπε και πρόσθεσε ότι οι συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν στόχο το κέρδος και όχι και όχι στην ποιότητα και την ασφάλεια των τροφίμων.
Ο κ. Τζέλλας υπογράμμισε ότι ο αγώνας των αγροτών θα συνεχιστεί. Στα άμεσα αιτήματα των αγροτών όπως είπε, περιλαμβάνεται η αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος για το 2025, καθώς υπάρχουν παραγωγοί που δεν έχουν λάβει ακόμη οφειλόμενες ενισχύσεις από το 2024 και το 2025. «Από την άλλη έχουμε και ζητήματα που αφορούν και το κόστος παραγωγής αλλά και τις τιμές που πουλάμε τα προϊόντα μας, τα οποία σε συνδυασμό δεν μας επιτρέπουν να επιβιώσουμε», ανέφερε ενδεικτικά.
Οι αγρότες δηλώνουν ότι οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν με διάφορες μορφές, μέσα από τους αγροτικούς συλλόγους, τις Ομοσπονδίες και την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, επιδιώκοντας να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση προς την κυβέρνηση για να δώσει λύση. «Προσπαθούμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο για να πιέσουμε περισσότερο την κυβέρνηση για να δώσει λύσεις και βέβαια με τη στήριξη του ελληνικού λαού, γιατί για φέτος ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβε τι ακριβώς γίνεται και ότι δεν ευθυνόμαστε εμείς για την ακρίβεια», ανέφερε και κατέληξε «ότι το ίδιο το σύστημα με νόμους, επιτρέπει η φέτα να παρτάγεται με 30% ελληνικό γάλα και 70% εισαγόμενο».
Μπροστά από τη Βουλή το βράδυ Παρασκευής (13/2) συγκεντρώθηκαν, σύμφωνα με εκτιμήσεις, πάνω από 2.500 διαδηλωτές, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν για το υψηλό κόστος παραγωγής, τις εγγυημένες τιμές στα προϊόντα, την αλλαγή του κανονισμού του ΕΛΓΑ και την καταβολή αποζημιώσεων στο 100%.
Επίσης στο συλλαλητήριο συμμετείχαν περίπου 200 αγρότες, κτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι από τα Χανιά, ενώ για συμπαράσταση παραβρέθηκαν εκπρόσωποι της ΑΔΕΔΥ, φοιτητικοί και άλλοι σύλλογοι, καθώς και επικεφαλής αγροτικών συνεταιρισμών.
Σε δηλώσεις του από το Σύνταγμα, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας Ρίζος Μαρούδας υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση διαθέτει δημοσιονομικό χώρο αλλά όχι πολιτική βούληση και σημείωσε ότι οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν μέχρι την ικανοποίηση των αιτημάτων.
Ανάλογο μήνυμα έστειλαν και άλλοι συνδικαλιστές, τονίζοντας ότι θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις έως ότου υπάρξουν αλλαγές στην αγροτική πολιτική και καταστεί βιώσιμη η αγροτική παραγωγή.
Akylas: Ο άνθρωπος πίσω απ’ το «Ferto» της Eurovision: Η καταγωγή, η αναπηρία και το viral φαινόμενο
Το πραγματικό του όνομα είναι Ακύλας Μυτιληναίος. Γεννήθηκε το 1999 στις Σέρρες και η σχέση του με τη μουσική ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Φοίτησε στο Μουσικό Σχολείο Σερρών, όπου ήρθε σε επαφή με διαφορετικά είδη και άρχισε να διαμορφώνει τη δική του καλλιτεχνική ταυτότητα. Ο ίδιος έχει μιλήσει ανοιχτά για την queer ταυτότητά του, η οποία μπορεί σήμερα να είναι αποδεκτή, ωστόσο στο παρελθόν είχε γίνει αιτία bullying.
Στην πορεία του ο Akylas ασχολήθηκε με θεατρικά εργαστήρια, κάτι που εξηγεί απόλυτα τη θεατρικότητα και τη δυναμική του παρουσία πάνω στη σκηνή σήμερα. Όπως φαίνεται και στο κλιπ του Ferto, που παρουσίασε για τη Eurovision, είναι ένας performer με πλήρη έλεγχο του σώματος, της κίνησης και του βλέμματος.
Όπως έχει δηλώσει, η πρώτη φορά που τραγούδησε μπροστά σε κοινό ήταν σε σχολική γιορτή. Εκεί ένιωσε ότι η σκηνή τον «καλούσε», κάτι που συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Η επιτυχία του δεν χτίστηκε πάνω σε ευκολίες. Σε δηλώσεις του στο «Breakfast@Star», ο πατέρας του, Βασίλης Μυτιληναίος, μίλησε ανοιχτά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η οικογένεια. «Είναι μόνος του, δεν μπορέσαμε να τον βοηθήσουμε οικονομικά σε τίποτα. Σίγουρα περάσαμε κάποιες δυσκολίες. Εγώ αρρώστησα νέος, στην ουσία δεν μπορούσα να στηρίξω την οικογένειά μου. Είχα και έχω μία αναπηρία», ανέφερε συγκινημένος.
Ο ίδιος αποκάλυψε ότι μετακινείται πλέον πολύ δύσκολα, ωστόσο εξέφρασε την επιθυμία να βρει τη δύναμη να σταθεί δίπλα στον γιο του στη μεγάλη του στιγμή στη Eurovision. «Νομίζω ότι θα βρω τη δύναμη για να πάω μαζί του», είπε χαρακτηριστικά.
Η οικογένεια δεν μπορούσε να τον στηρίξει οικονομικά, αλλά του έδωσε κάτι εξίσου σημαντικό: κίνητρο. Όπως είπε ο πατέρας του, ο Akylas «ήθελε περισσότερα από τη ζωή του, περισσότερα από τον πατέρα του και την οικογένειά του». Και αυτό το «περισσότερα» έγινε στόχος.
Πριν μετακομίσει στην Αθήνα για να κυνηγήσει πιο οργανωμένα το όνειρό του, εργάστηκε για περίπου δύο χρόνια ως τραγουδιστής σε κρουαζιερόπλοια. Ευρώπη, Αφρική, Μέση Ανατολή, Ασία – μια ζωή σε πέντε ηπείρους.
Ο ίδιος έχει περιγράψει εκείνη την περίοδο ως «masterclass». Τραγουδούσε καθημερινά, από disco και pop μέχρι rock, σε διαφορετικά κοινά, με διαφορετικές απαιτήσεις. Δυόμισι μήνες εν πλω, δύο μήνες πίσω στην Ελλάδα – ένας ρυθμός που τον ωρίμασε καλλιτεχνικά και ψυχολογικά. Αυτή η εμπειρία, όπως λέει, τον προετοίμασε για τη σκηνή της Eurovision πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόταν τότε.
Η πρώτη ουσιαστική επαφή του με το ευρύ κοινό ήρθε μέσα από τα social media. Στο TikTok άρχισε να ανεβάζει διασκευές, οι οποίες έγιναν viral και του χάρισαν γρήγορα αναγνωρισιμότητα. Το 2021 κυκλοφόρησε το «Φθηνόκρασο», το πρώτο του προσωπικό τραγούδι. Όπως έχει πει, ήταν το πρώτο κομμάτι που έγραψε ποτέ, μια εξομολόγηση για τη ζωή του στην Αθήνα, τις δυσκολίες και τα όνειρά του.
Κατά τη διάρκεια της καραντίνας έμαθε μόνος του γιουκαλίλι μέσα από βίντεο στο YouTube. Από εκεί ξεκίνησε να γράφει δικά του κομμάτια, δίνοντας προσωπικό χαρακτήρα στη μουσική του. Αργότερα, το «Ατελιέ» με τον Papazó τον καθιέρωσε ως μια νέα, φρέσκια φωνή στην ελληνική pop.
Το ελληνικό κοινό τον γνώρισε ευρύτερα μέσα από τη συμμετοχή του στο «The Voice». Στην ομάδα του Πάνου Μουζουράκη, ξεχώρισε ερμηνεύοντας μεταξύ άλλων το «Born This Way» και το «Πάμε Χαβάη», κερδίζοντας την αγάπη του κοινού.
Η σκηνική του άνεση, η ενέργεια και η θεατρικότητα είχαν ήδη αρχίσει να διαμορφώνουν την εικόνα ενός καλλιτέχνη που δεν φοβάται να είναι ο εαυτός του.
Το μεγάλο “μπαμ” ήρθε με το «Ferto». Ένα electro-pop κομμάτι με έντονο κοινωνικό και προσωπικό περιεχόμενο, που μιλά για τον υπερκαταναλωτισμό, την απληστία, τη μανία της επιτυχίας και τις εσωτερικές συγκρούσεις.
Πριν καν ανέβει στη σκηνή του εθνικού τελικού, το τραγούδι είχε ήδη ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια προβολές στο YouTube, ενώ στα polls του Eurovisionworld άγγιζε το 51% των ψήφων. Στα στοιχήματα, εμφανίζεται ως ισχυρό φαβορί με απόδοση κάτω του 1.40.
Η μητέρα του, όταν άκουσε το τραγούδι, συγκινήθηκε βαθιά. Ο ίδιος έχει αποκαλύψει ότι έκλαιγε για μέρες, καθώς οι στίχοι περιλαμβάνουν αναφορές στις οικονομικές δυσκολίες που έζησε η οικογένεια.
Ο Akylas αυτοπροσδιορίζεται ως queer καλλιτέχνης και μέσα από τη μουσική του προωθεί την ελευθερία έκφρασης, την αποδοχή και την αυθεντικότητα. Η αισθητική του συνδυάζει σύγχρονη pop, θεατρικότητα και καλλιτεχνικό πειραματισμό.
Ο Akylas διαγωνίζεται στον Α’ Ημιτελικό της Τετάρτης 11 Φεβρουαρίου, διεκδικώντας μία θέση στον ελληνικό Τελικό της 15ης Φεβρουαρίου. Ήδη, η Eurovision όπως έχει πει του έχει αλλάξει τη ζωή.
Από τις Σέρρες και τα κρουαζιερόπλοια, στα trending της Ευρώπης και τα στοιχήματα που τον δείχνουν νικητή. Η διαδρομή του είναι η απόδειξη ότι το ταλέντο, όταν συνδυάζεται με επιμονή και αυθεντικότητα, μπορεί να γράψει τη δική του ιστορία.
Και αν τελικά το «Ferto» πάρει το εισιτήριο για τη μεγάλη σκηνή; Τότε δεν θα μιλάμε για ένα τραγούδι, αλλά για ένα φαινόμενο: Akylas.
1η Αποκριάτικη Γιορτή στη Νέα Μάκρη – Συμμετοχή τοπικών Συλλόγων – Διοργάνωση Εμπορικός Σύλλογος/Δήμος Μαραθώνα
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, στην Κεντρική Πλατεία Νέας Μάκρης, η 1η Αποκριάτικη Γιορτή, μια εκδήλωση αφιερωμένη στην τοπική παράδοση, τη συλλογικότητα και τη ζωντανή παρουσία της πόλης.
Τη διοργάνωση ανέλαβε ο Εμπορικός Σύλλογος Νέας Μάκρης, με τη συμμετοχή πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής, ενώ η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του Δήμου Μαραθώνα. Από νωρίς το απόγευμα, πλήθος κόσμου κατέκλυσε την πλατεία, δημιουργώντας μια γιορτινή ατμόσφαιρα με μουσική, χορό και παραδοσιακά κεράσματα.
Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε η αναβίωση της Τζαμάλας, του παραδοσιακού αποκριάτικου εθίμου με τη φωτιά, γύρω από την οποία χόρεψαν μέλη όλων των συλλόγων και πολίτες, σε ένα σκηνικό που ανέδειξε τη δύναμη της κοινής συμμετοχής και της πολιτιστικής συνέχειας.
Η Αδελφότητα Ηπειρωτών Νέας Μάκρης – Μαραθώνα – Ραφήνας προσέφερε φασολάδα στον κόσμο, ενισχύοντας τον συμβολισμό της φιλοξενίας και της συλλογικότητας που χαρακτηρίζει τις αποκριάτικες ημέρες.
Σημαντική ήταν η συμβολή των πολιτιστικών συλλόγων που συμμετείχαν ενεργά στην εκδήλωση, δίνοντας ζωντάνια, χρώμα και αυθεντικό παραδοσιακό χαρακτήρα στη βραδιά. Συγκεκριμένα συμμετείχαν η Αδελφότητα Ηπειρωτών Νέας Μάκρης – Μαραθώνα – Ραφήνας, ο Επιμορφωτικός Σύλλογος Νέας Μάκρης, ο Σύλλογος Κρητών Νέας Μάκρης – Μαραθώνα, ο Σύλλογος Μακρηνών – Λιβισιανών Νέας Μάκρης και ο Σύλλογος Ρουμελιωτών Βορειοανατολικής Αττικής, οι οποίοι με παραδοσιακούς χορούς, παρουσία και συμμετοχή γύρω από την Τζαμάλα ανέδειξαν τον πλούτο της πολιτιστικής κληρονομιάς και τη δύναμη της συλλογικής δράσης.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο Δήμαρχος Μαραθώνα, Στέλιος Τσίρκας, η Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Νέας Μάκρης, Μαργαρίτα Παπαγεωργοπούλου, αντιδήμαρχοι, εκπρόσωποι φορέων και συλλόγων, καθώς και πλήθος δημοτών, επιβεβαιώνοντας έμπρακτα τη σημασία της συνεργασίας μεταξύ Δήμου και τοπικών συλλογικών σχημάτων.
Η 1η Αποκριάτικη Γιορτή της Νέας Μάκρης αποτέλεσε ένα επιτυχημένο παράδειγμα σύμπραξης, ενίσχυσης των τοπικών εθίμων και τόνωσης της τοπικής αγοράς, στέλνοντας το μήνυμα ότι η παράδοση μπορεί να λειτουργεί ως σημείο συνάντησης, συνοχής και δημιουργίας.
Δήλωση Προέδρου Εμπορικού Συλλόγου Νέας Μάκρης
Μαργαρίτα Παπαγεωργοπούλου
«Η σημερινή γιορτή απέδειξε ότι όταν οι σύλλογοι, ο Δήμος και η τοπική κοινωνία συνεργάζονται, το αποτέλεσμα είναι ουσιαστικό και ζωντανό. Η παράδοση μάς ενώνει και δίνει πνοή στην πόλη μας, στηρίζοντας παράλληλα την τοπική αγορά και την εξωστρέφεια της Νέας Μάκρης.»
Δήλωση Δημάρχου Μαραθώνα
Στέλιος Τσίρκας
«Τέτοιες δράσεις αναδεικνύουν τον πολιτισμό μας και ενισχύουν τους δεσμούς της κοινωνίας. Ο Δήμος Μαραθώνα στηρίζει έμπρακτα πρωτοβουλίες που προάγουν την παράδοση, τη συνεργασία και τη συμμετοχή των πολιτών.»
Όταν η Αγάπη συναντά την Απειλή της Απώλειας
Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηνάρας
Στις περισσότερες σχέσεις, ο φόβος δεν εμφανίζεται με κραυγές. Εμφανίζεται με σιωπές, με απόσταση, με έναν τόνο φωνής που αλλάζει ανεπαίσθητα, με ένα «δεν πειράζει» που στην πραγματικότητα πειράζει πολύ.
Οι άνθρωποι φοβούνται μέσα στις σχέσεις περισσότερο απ’ όσο τολμούν να παραδεχτούν. Φοβούνται μην απορριφθούν, μην εγκαταλειφθούν, μην εκτεθούν, μην χάσουν τον εαυτό τους… και συχνά, αντί να μιλήσουν γι’ αυτόν τον φόβο, τον μεταμφιέζουν σε έλεγχο, κριτική ή συναισθηματική απόσυρση.
Ο φόβος της εγγύτητας
Η εγγύτητα είναι επιθυμητή, αλλά και απειλητική. Όσο πιο κοντά έρχεσαι σε κάποιον, τόσο πιο ορατός γίνεσαι, και το να σε βλέπουν πραγματικά σημαίνει ότι μπορεί και να σε πληγώσουν.
Έτσι ενώ πολλοί άνθρωποι επιθυμούν βαθιά τη σύνδεση φοβούνται το τίμημά της και κρατούν μια απόσταση ασφαλείας. Είναι μαζί, αλλά όχι εντελώς, μιλούν, αλλά όχι για όλα, αγαπούν, αλλά με φρένο.
Ο φόβος της εγκατάλειψης και οι συμπεριφορές που γεννά
Ο φόβος ότι «θα φύγει» ή «θα με αφήσει» είναι από τους πιο ισχυρούς φόβους στις σχέσεις. Δεν εκφράζεται πάντα ως ανασφάλεια. Συχνά εμφανίζεται ως ζήλια, ανάγκη ελέγχου, υπερβολικές απαιτήσεις ή συνεχής επιβεβαίωση.
Παραδόξως, αυτές οι συμπεριφορές που γεννιούνται από τον φόβο της εγκατάλειψης είναι συχνά εκείνες που κουράζουν τον άλλον και τον απομακρύνουν. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος:
φοβάμαι ότι θα φύγεις, συμπεριφέρομαι με τρόπους που σε πιέζουν, απομακρύνεσαι, και ο φόβος επιβεβαιώνεται.
Ο φόβος της απώλειας του εαυτού
Υπάρχει και ένας άλλος, λιγότερο ομολογημένος φόβος: ο φόβος ότι μέσα στη σχέση θα χαθώ. Ότι θα χρειαστεί να προσαρμοστώ, να περιοριστώ, να εγκαταλείψω κομμάτια μου.
Αυτός ο φόβος συχνά οδηγεί σε συναισθηματική αυτάρκεια που μοιάζει με ανεξαρτησία, αλλά στην πραγματικότητα είναι άμυνα. «Δεν χρειάζομαι κανέναν» λέει ο νους, για να μη χρειαστεί να ρισκάρει.
Οι καβγάδες ως μεταμφιεσμένοι φόβοι
Πίσω από πολλούς καβγάδες δεν υπάρχει διαφωνία, αλλά φόβος. Φόβος ότι δεν με καταλαβαίνεις. Φόβος ότι δεν με βλέπεις, φόβος ότι δεν είμαι σημαντικός για σένα.
Όταν αυτά τα συναισθήματα δεν βρίσκουν λόγια, μετατρέπονται σε ένταση και τότε το ζευγάρι μιλάει για το «τι έγινε», αλλά ποτέ για το «τι φοβήθηκα».
Η ψυχοθεραπεία ζεύγους και ο χώρος του φόβου
Στη συμβουλευτική γάμου, ο φόβος δεν αντιμετωπίζεται ως αδυναμία, αλλά ως πληροφορία. Είναι ένδειξη ότι κάτι έχει σημασία, ότι υπάρχει επένδυση, προσδοκία, επιθυμία για σύνδεση.
Όταν οι σύντροφοι μπορέσουν να μιλήσουν για τους φόβους τους χωρίς κατηγορία, η σχέση αλλάζει ποιότητα. Ο φόβος παύει να κυβερνά υπόγεια και γίνεται κάτι που μπορεί να κρατηθεί μαζί.
Οι φόβοι στις σχέσεις δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όταν τους αφήνουμε να μιλούν αντί για εμάς. Όταν αντί να πούμε «φοβάμαι», λέμε «φταις». Όταν αντί να εκτεθούμε, κλεινόμαστε.
Η αγάπη δεν απαιτεί απουσία φόβου. Απαιτεί θάρρος. Το θάρρος να μείνεις παρών, ακόμα κι όταν φοβάσαι. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ώριμο είδος αγάπης: όχι εκείνη που δεν φοβάται ποτέ, αλλά εκείνη που δεν αφήνει τον φόβο να αποφασίζει.
«Σφαγή της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου» – Η μαύρη πλευρά της 14ης Φεβρουαρίου – Ο Αλ Καπόνε… γάζωσε την αντίπαλη συμμορία
Για τους περισσότερους, η 14η Φεβρουαρίου είναι η ημέρα του έρωτα και των ζευγαριών, όμως σαν σήμερα το 1929 σηματοδοτήθηκε από μια από τις πιο αιματηρές στιγμές στην ιστορία του εγκλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ημερομηνία αυτή έμεινε στην ιστορία ως η «Σφαγή της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου», όταν επτά άνδρες σκοτώθηκαν σε μια αποθήκη στο Λίνκολν Παρκ, στη βόρεια πλευρά του Σικάγο. Το γεγονός ήταν αποτέλεσμα του αιματηρού ανταγωνισμού μεταξύ συμμοριών, που κυριαρχούσαν στη διακίνηση παράνομου αλκοόλ.
Τρεις ένοπλοι άνδρες, ντυμένοι αστυνομικοί, εισέβαλαν στην αποθήκη και εκτέλεσαν εν ψυχρώ τα μέλη της αντίπαλης συμμορίας. Η εντολή δόθηκε από τον διαβόητο Αλ Καπόνε, επικεφαλής της ιταλοαμερικανικής μαφίας, ο οποίος ήθελε να εξοντώσει τη συμμορία του Τζορτζ «Μπαγκς» Μοράν και να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της παράνομης διακίνησης αλκοόλ στο Σικάγο.
Το 1920, οι ΗΠΑ επέβαλαν την περίφημη Ποτοαπαγόρευση, απαγορεύοντας την παραγωγή, πώληση και διακίνηση αλκοολούχων ποτών. Η απαγόρευση αυτή δημιούργησε τεράστιες ευκαιρίες για τις οργανωμένες συμμορίες, οι οποίες άρχισαν να παράγουν και να διακινούν παράνομα αλκοολούχα ποτά. Η παράνομη ενασχόληση απέφερε κέρδη εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ άνθισαν τα υπόγεια μπαρ, γνωστά ως Speakeasy, όπου οι πελάτες μπορούσαν να προμηθευτούν αλκοόλ μακριά από τις Αρχές.
Στο Σικάγο, από το 1925 είχαν συγκροτηθεί δύο μεγάλες συμμορίες για τον έλεγχο της παράνομης διακίνησης αλκοόλ. Η ιταλοαμερικανική με επικεφαλής τον Αλ Καπόνε και η ιρλανδοαμερικανική με επικεφαλής τον Τζορτζ «Μπαγκς» Μοράν. Ο Καπόνε κατείχε το νότιο τμήμα της πόλης, ενώ ο Μοράν είχε υπό τον έλεγχό του το βόρειο τμήμα.
Το 1929, ο Αλ Καπόνε αποφάσισε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τον Μοράν και ανέθεσε στο πιστό του χέρι, τον Βιτσέντζο Τζιμπάλντι, γνωστό ως «Πολυβόλο», να οργανώσει την ενέδρα. Το σχέδιο περιελάμβανε τη μεταμφίεση των μελών της συμμορίας του Καπόνε σε αστυνομικούς, με δύο αυτοκίνητα να μοιάζουν με περιπολικά και δύο ακόμη άνδρες να φορούν πολιτικά ρούχα, ώστε να φαίνεται ως κανονική αστυνομική επιχείρηση.
Το ραντεβού ορίστηκε στις 10:30 το πρωί της 14ης Φεβρουαρίου, με δόλωμα ένα φορτίο αλκοόλ στην αποθήκη. Οι άνδρες του Καπόνε είχαν ήδη καταλάβει θέσεις γύρω από την περιοχή, έτοιμοι να εκτελέσουν το σχέδιο με ακρίβεια.
Μόλις ένας άνδρας που έμοιαζε με τον Μοράν μπήκε στην αποθήκη, οι τρεις «αστυνομικοί» ανάγκασαν τα επτά άτομα που βρίσκονταν εκεί να στηθούν στον τοίχο και άνοιξαν πυρ με αυτόματα Thompson. Από τους επτά νεκρούς, πέντε ήταν μέλη της συμμορίας του Μοράν, ένας συνεργάτης και ένας μηχανικός που βρισκόταν εκεί για να επισκευάσει ένα αυτοκίνητο της συμμορίας.
Ο Μοράν σώθηκε από τύχη, καθώς είχε καθυστερήσει να φτάσει στο ραντεβού και κατάφερε να διαφύγει βλέποντας τους «αστυνομικούς». Το μακελειό αυτό έγινε σύμβολο της βίαιης δράσης των γκάνγκστερ και ενίσχυσε τη φήμη του Καπόνε ως απόλυτου κυρίαρχου της παράνομης διακίνησης αλκοόλ στο Σικάγο.
Μετά τη σφαγή, ο Αλ Καπόνε έγινε ο πλέον καταζητούμενος γκάνγκστερ της χώρας και χαρακτηρίστηκε «Υπ’ Αριθμόν 1 Δημόσιος Κίνδυνος» από τις εφημερίδες. Παρά τις πολλές προσπάθειες των Αρχών, κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη μέχρι το 1931, όταν καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή – η μόνη κατηγορία που επέτρεπε στον νόμο να τον τιμωρήσει. Εκτίοντας ποινή έξι ετών, πέρασε χρόνο σε διάφορες φυλακές, μεταξύ των οποίων και το Αλκατράζ. Αποφυλακίστηκε το 1939 και έζησε τα τελευταία του χρόνια μόνος στην Φλόριντα, όπου πέθανε το 1947.






