Όχι, δεν είναι κακό να μένουμε στα παλιά. Ούτε να τα σκεφτόμαστε, ούτε να τα αναπολούμε. Τα παλιά είναι μνήμη, είναι εμπειρία, είναι βάση για να πας παρακάτω. Το πρόβλημα αρχίζει αλλού.
Όταν μιλάμε για έναν δημόσιο φορέα, όπως ο Δήμος Σπάτων-Αρτέμιδος, δεν κρίνεται από τα μεγάλα λόγια, αλλά από τα μικρά, τα αυτονόητα. Από αυτά που δείχνουν αν υπάρχει στοιχειώδης συντονισμός, προσοχή, επαγγελματισμός. Ακόμη κι από μια απλή εορταστική ανάρτηση.
Το να εύχεσαι «Καλή χρονιά 2025» ενώ έχουμε μπει στο 2026 δεν είναι τραγωδία. Είναι όμως σύμπτωμα. Σύμπτωμα μιας καθημερινότητας όπου τα πράγματα γίνονται μηχανικά, χωρίς δεύτερη ματιά, χωρίς έλεγχο, χωρίς την αίσθηση ότι κάποιος εκπροσωπεί θεσμό και όχι προσωπικό προφίλ.
Και κάπου εκεί γεννιέται το εύλογο ερώτημα, αν δεν μπορεί να γίνει σωστά ούτε μια ευχετήρια κάρτα, τι ακριβώς μπορούμε να περιμένουμε στα πιο σύνθετα, στα πιο απαιτητικά, στα πιο κρίσιμα;
Δεν είναι θέμα χιούμορ, ούτε ειρωνείας. Είναι θέμα σοβαρότητας. Γιατί οι δημόσιοι οργανισμοί δεν κρίνονται μόνο στα έργα και στα δελτία Τύπου, αλλά και στη λεπτομέρεια. Εκεί που φαίνεται αν κάποιος ζει στο παρόν ή αν έχει μείνει, έστω και άθελά του, μια χρονιά πίσω. …εκτός αν είναι τρολάρισμα… τότε και εμείς μαζί τους είμαστε!
